Nanda Wanninayaka nanda.wanninayaka@gmail.com
The controversial former Zimbabwean President Robert Mugabe, considered a moron by the West and the rest of the sensible world died a few weeks ago. Had Mugabe stepped down after two or three maximum presidential terms gracefully, he would have gone down in the history as a legendary leader who saved Zimbabwe from the imperialists. But it was not to be due to his extreme greed for power. He opted not to leave the office till his death, but, as in the cases of most of the similar despots at the end, he was dispatched home by the protesting citizens and the army. Till that, there was no sign of Mugabe relinquishing power even after ruling the country for 37 long years with manipulated and rigged elections.
The same fate could have befallen on our own former president Mahinda Rajapaksa (MR,) had he won the 2015 election and went on being the undisputed leader of the country till his death or till his three sons became old enough to contest the presidential elections. So, he should thank the voters and Maithripala Sirisena (MS) for opening an early (and quite a decent one for that matter,) exit from the Temple Trees which the former never expected.
This does not mean MR’s own younger brother Gotabaya Rajapaksa (GR) will not be suitable for the job as the next president. He was ruthless in crushing the Tamil Tiger terrorists and winning the Civil War. It took him only three years to finish the war which could not be won for nearly three decades by different governments since 1983. Instead, many people say, the leaders of Sri Lanka were neither bold enough to take the bull by horns nor had the strength to ignore the growing pressure by India and some countries in the West. Besides, there were rumors that the army big guns and politicians heavily profited from the war. Some former leaders were even accused of providing funds and weapons to the terrorists. Gota managed to fight against all odds and win the war which was unimaginable before 2009.
The near success of brutal crushing of the underworld too is attributed to Gota. One might not be happy with extra judiciary killings of the underworld dark lords but it was the need of the hour as everyone knows that a long extended legal process to bring the criminals of the underworld to the book has not helped reducing thuggery and extorting money from the businessmen who are a needed class in developing the country.
Gota’s involvement of war against drug kingpins is disputed. Some say that he reduced it and some accuse him of associating the big drug kingpins. Gota posing for photographs with some of those alleged drug dealers are also freely available.
They say Gota was even more ruthless in making the country beautiful through the Ministry of Defense and Urban Development in which he was the all-powerful secretary. Making the country clean was something none of the previous governments could even dreamt of doing as it becomes opening a can of worms because any government would face rigid resistance from the illegal dwellers of the cities, especially in Colombo.
If it was the right way Gota controlled free media, especially even after the war was over, is highly questionable. But for some reason, it was part and parcel of the game that Gota was playing and he never took any chances in terms of a possible revival of the Tamil Tigers and those who sympathized with them. I am sure a lot of atrocities might have happened against the journos even if none of the cases was proved in a court of law which is too big an ask under the conditions prevailed.
This country needs a benevolent dictator and Gota would be the ideal (and the best available) choice if he survives all the investigations going against him on the charges of corruption, human rights violations and war crimes. I know I am making myself unpopular here but this is the way I see it. We need a strong charismatic leader who can take bold decisions to develop Sri Lanka. (I do not have to waste my time and that of yours who have already read how Europe got rid of its feudal kings and got the benevolent dictators to rule the countries and then finally got the elected democratic leaders to rule.)
As the legendary cricketer, Muttiah Muraltharan once said, Sri Lanka had other priorities after the war than good governance and democracy. I too subscribe to the same sentiment as this country had to be made suitable for those two elements and it would have been easier for a next leader to prioritize good governance if and when the country was ready for it. By 2015, the country was still not ready to recognize good governance as its first priority. There were other burning issues such as poverty, ignorance, cost of living, infrastructure development, etc. that the citizens looked up to the government to engage in.
National security became a crucial theme in the political dialogue after Easter Sunday attacks
While the country needs to ensure a long term and a permanent peace for the businesses to thrive, freedom to invest, pleasant environment to attract foreign tourists, etc. the present government was embarked on good governance which was too big an ask with the UNP’s history of corruption from the top to bottom. The huge scandal of the daylight robbery of the Central Bank by manipulating the treasury bonds even before the new government’s 100-day-development-plan completed its term tells the story better. There were some court proceedings and the culprits were in remand prisons for some time but nobody expects that the looted money would be returned to the treasury nor the offenders would be punished.
When it comes to beautifying the country, the present government has failed big time as they failed even to continue what Gota had initiated. Within a few weeks of coming to the power, hawkers reclaimed their illegal spots in Pettah and other parts of the city and it ended up with whole Colombo started stinking without a proper garbage disposal plan.
As per the Under World, the drug kingpins, extortionists and bounty hunters returned to the island who left the country during Gota’s time and started their activities with almost no resistance from the present government. Every now and then a businessman is killed due to extortion or gang rivalry. We do not know how high the extortion figures are, as it is only when a businessman is killed that such activities are exposed. Most businessmen might be paying ransoms without informing the police. Country is never safe and businessmen do not want to take risks in investing which apparently reflect on share market too. The GDP growth which was around 7% died down to mere 1.6% and Sri Lanka is ranked only above Afghanistan in the South Asian region in terms of GDP growth which is a shame as all good work of the former regime were undone by the present government that promised “good governance.” People genuinely felt that former regime’s “bad governance” was better than the newly introduced fake good governance.
Easter Sunday Attacks well-exposed how weak our intelligence units, police and three-forces had been. Once formidable forces were on their knees when those heinous terrorist attacks rocked the country as the police, military and intelligence units had been made paralyzed by the tomfoolery of the present government that promoted good governance and reconciliation and totally neglected the national security.
We all know that there can be many a skeleton in Gota’s closet. Who hasn’t, in the political sphere? This is something common to the whole of South Asia, Africa and South America. Leaders are either corrupt, human rights violators or in short, despots. We have the agony of choice when different political parties field their candidates for elections. But what can we do under the circumstances? Importing a democratic leader from North Europe? No, you will have to select the best out of the worst.  Under these conditions, I would say, Gota is the necessary evil to run the country with all the odds against him and at any cost to the people.

ගෝඨාභයගේ නිදොස්කොට නිදහස් කිරීම, රණවිරුවන් සහ දේශපාලන සිරකරුවන්

අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ, 2019 ඔක්තෝබර් 20 අනිද්දා පුවත්පතේ ද පළ වේ

“එදා ඇපකැප වුණු රණවිරුවන් විශාල ප්‍රමාණයක් හිරගෙවල්වල ඉන්නවා, අභූත නඩු චෝදනා ඉදිරිපත් කරලා. මම මේ අවස්ථාවේදී කියන්නට කැමතියි, 17වෙනිදා උදේ වෙනකොට මේ සියලු දෙනා ම නිදොස් කොට නිදහස් කරනවා,” යි අනුරාධපුරයේ පැවැත්වුණ සිය ප්‍රචාරක රැළියේදී ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ ජනාධිපති අපේක්ෂක ගෝඨාභය රාජපක්ෂ පැවසීය.
මෙය ඉතා කූට පොරොන්දුවකි. අභූත නඩු චෝදනා කියා ජාතියක් නැත. හිටපු හමුදා නිලධාරීන් ඉතා සුළු පිරිසක් පමණක් ඉතා දීර්ඝ නඩු විභාගවලින් පසුව වරදකරු වී දඬුවම් ලබා තිබේ. සුනිල් රත්නායක නිදසුනකි.
2000 දෙසැම්බර් 20 වෙනිදා උඩුප්පිඩිහි අවතැන් කඳවුරේ සිට, හමුදා පාලනය යටතේ පැවති යාපනය මිරුසුවිල්හි තම ඉඩම් වෙත කෑමට යමක් සොයාගැනීමට ගිය මිනිසුන් පිරිසක් අතර සිටි වයස අවුරුදු පහක දරුවකු ඇතුළු දරුවන් තිදෙනෙකු  සමග දෙමළ සාමාන්‍ය වැසියන් අටදෙනෙකුගේ බෙලි කපා මරා වැසිකිළි වලකට දැමූ බවට වූ චෝදනා ඔප්පු වූ ශ‍්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ රත්නායක මුදියන්සේලාගේ සුනිල් රත්නායකට අධිකරණය විසින් 2015 ජුනි 25දා මරණ දඬුවම නියම කරන ලදී.
ඝාතකයින්ගෙන් පණ බේරාගත් පොන්නදුරෙයි මහේෂ්වරන් නමැත්තා හමුදා අත් අඩංගුවෙන් මිදී පලා ගොස් සිද්ධිය හෙළිදරව් කළේ ය. ඒ සම්බන්ධයෙන් නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට ඔවුන්ට උපකාර කළේ දැන් ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ සමග සිටින යාපනය මන්ත්‍රී ඩග්ලස් දේවානන්දාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ඊ.පී.ඩී.පී. සංවිධානයයි. සුනිල් ඇතුළු හමුදා භටයන් පස්දෙනෙකු අඩංගුවට ගන්නා ලදී. සුනිල් රත්නායක ප‍්‍රධාන ඝාතකයා ලෙස හඳුනාගත් අතර තමා විසින් ඝාතනය සිදුකළා යැයි ඔහු පාපෝච්චාරණය කර ඇති බව වාර්තා වේ. වැසිකළිි වළක සඟවා තිබූ මළ සිරුරු යුද හමුදා පොලිසියට පෙන්වා තිබෙන්නේ ද ඔහු විසින් බවත් අධිකරණයේදී කියැවිණි. 2002 දී නඩු විභාගය ආරම්භ විය. වසර 13කට පසු සුනිල් රත්නායක පමණක් වරදකරු බවට පත් විය. සිරගතව සිටින රණවිරුවකුගේ කතාව එසේ ය.
දැන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සමාව දෙන්නට යන්නේ මෙවැනි අයට විය යුතු ය. යුද්ධයට සම්බන්ධ නැති වෙනත් අපරාධ සම්බන්ධයෙන් හමුදා සාමාජිකයන් සුළු පිරිසකට චෝදනා එල්ල වී තිබේ. එම නඩු තවමත් විභාග වෙමින් තිබෙන අතර අධිකරණයේ විභාග වෙමින් තිබෙන නඩුවලට සමාව දීමේ හැකියාවක් ජනාධිපතිවරයාටවත් නීත්‍යානුකූලව නැත. එසේම, ජනාධිපතිවරයා අධිකරණයට හෝ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවට බලපෑම් කර නඩුවලින් සැකකරුවන් නිදහස් කරන තත්වයක් ඇතිවන්නේ නම් එය බරපතල තත්වයකි.
මරණීය දණ්ඩනය නියම වූ ඉහත කී සුනිල් රත්නායක වැනි අයෙකුට සමාව දීම පවා සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියකි. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 34 වගන්තිය යටතේ ඒ පිළිබඳ දැක්වෙන්නේ මෙසේ ය: “යම් වරදකරුවකුට අධිකරණයකින් මරණ දඬුවම නියම වූ විටක ජනාධිපතිවරයා විසින් ඒ නඩුව විභාග කළ විනිශ්චයකාරවරයාගෙන් වාර්තාවක් ලබා ගැනීමට සැලැස්විය යුත්තේ ය. එම වාර්තාව ජනාධිපතිවරයා වෙත ලැබුණු විට, ඒ පිළිබඳව නීතිපතිවරයාගේ උපදෙස් දීමෙන් පසුව නීතිපතිවරයාගේ ඒ උපදෙස් සමග එය අධිකරණ විෂය භාර අමාත්‍යවරයා වෙත යැවිය යුතු බව නියම කොට ජනාධිපතිවරයා විසින් එය නීතිපතිවරයා වෙත යැවිය යුත්තේ ය. ඉන්පසු ඒ අමාත්‍යවරයා විසින් සිය නිර්දේශ ද සමග එම වාර්තාව ජනාධිපතිවරයා වෙත එවිය යුත්තේ ය.”
ජනාධිපති සමාව ලබා දිය හැක්කේ ඉන් අනතුරුව ය. නොවැම්බර් 17 උදෑසන වන විට සියලු රණවිරුවන් නිදොස්කොට නිදහස් කරනවා ය යන්න හුදු වාගාලංකාරයක් පමණි. එහෙත්, හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මෙවර ජනාධිපතිවරණයට ස්වාධීනව තරග කරන අපේක්ෂකයකු ද වන හිටපු ඇමති මිල්රෝයි ප්‍රනාන්දුගේ බිරිඳ නිදහස් කළ අන්දම මෙහිදී අනුගමනය කළ හැකි ය. මිල්රෝයිගේ සහකාරියක හා ඇගේ සේවිකාව ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් වරදකරු වී සිටි මෙම කාන්තාව නිදහස් කිරීමට පෙර මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ඇගේ දඬුවම අඩු කළේ ය. ඒ, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 34 වගන්තිය යටතේ දඬුවම් අඩුකිරීමට ජනාධිපතිවරයාට ඇති බලතල අනුව ය.
කෙසේ වෙතත්, යුද්ධය සම්බන්ධ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් හමුදා සෙබළුන්ට මෙන් ම දේශපාලන සිරකරුවන්ට ද පොදු සමාවක් ලබා දීම නරක දෙයක් නොවේ. දිගට ඇදෙමින් පවතින දේශපාලන සිරකරුවන්ගේ ප්‍ර‍ශ්නයට විසඳුම් සෙවිය හැකි ආකාරය පිළිබඳ සාකච්ඡාව නැවත ආරම්භ කිරීමට ද මෙය අවස්ථාවක් කර ගත යුතු ය.
යුද සමයේ සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් ජාතික හා ජාත්‍යන්තර පාර්ශ්ව සමග ඇති කර ගන්නා එකඟතාවකින් රජයේ ආරක්ෂක අංශ හා ඔවුන්ට සහාය දුන් සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වල සාමාජිකයන්ටත්, දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය හා යුද සමයේ ක්‍රියාත්මක වූ වෙනත් දෙමළ සංවිධානවලටත් පොදු සමාවක් ප්‍ර‍දානය කරන ලෙස ජනාධිපතිවරයාගෙන්, අගමැතිවරයාගෙන් සහ දෙමළ දේශපාලන නායකයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින බවට ජාතික හෙළ උරුමය විසින් 2018 සැප්තැම්බරයේදී කරන ලද ඉල්ලීම ඉතාම කාලෝචිත හා ප්‍ර‍ගතිශීලී ඉල්ලීමක් ලෙස සලකමින් අගය කරන්නෙමු.
මිලිටරිකරණය සමස්ත සමාජ දේහය පුරා ම පැතිරුණු සංකීර්ණ ප්‍ර‍ශ්නයකි. හුදු සටන් පාඨවලින් මිලිටරිහරණය සිදු කළ නො හැකි ය. එසේම, එය දෙමළ ජනයාගේ ප්‍ර‍ශ්නයක් ලෙස පමණක් සැලකීම ද උවමනාවට වඩා සරලමතික තර්කයකි. මිලිටරිකරණයේ ගොදුරු බවට පත් වන්නේ පීඩිතයන් පමණක් නො වේ. පීඩකයන්ට ද මිලිටරිකරණය පීඩාවකි. සියලු දේශපාලන වෙනස්කම් අතර, මිලිටරිහරණය යනු ඉතා ඉවසිලිවන්තව කළ යුතු කාර්යයකි.
දේශපාලන සිරකරුවන්ගේ ප්‍ර‍ශ්නය ද හුදෙක් දෙමළ ප්‍ර‍ශ්නයක් පමණක් නො වේ. 1989 කැරැල්ල සමයේ එය සිංහල ජනතාවගේ ප්‍ර‍ශ්නයක් විය. එසේ ම, යුද සමයේ සිදු වූ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් සිර ගත වන්නට සිදු වූ දෙමළ ජාතිකයන් දෙස මෙන් ම, සිංහල ජාතිකයන් ස්වල්ප දෙනා දෙස ද බලන විට දැකිය හැකි කරුණක් වන්නේ දෙපාර්ශ්වයේ ම තෝරුන් හා මෝරුන් දැල් ඉරාගෙන ගොස් තිබියදී නීතියෙහි දැලේ පැටලී ඇත්තේ හාල්මැස්සන් බවයි. 
යුද්ධයට නියමින් හා අනියමින් සහභාගි වූ සෑම පාර්ශ්වයක් ම නීති විරෝධී අන්දමින් කටයුතු කළ ය. ඍජුව යුදවැදුණු පිරිස් පමණක් නොව මාධ්‍යකරුවන් පවා සාපරාධී වැරදි කළ හ. මේ වැරදිකරුවන් අතරින් ඇතැමෙකුගේ වැරදි රජය විසින් නොතකා හරින ලදී. රජයේ හමුදාවලට අමතරව කරුණා, කේපී වැනි කොටි නායකයෝ ද ඒ අතර සිටිති. තවත් ඇතැමෙකු පුනරුත්ථාපනය කර නිදහස් කරන ලදී. තවත් පිරිසකට එරෙහිව අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ග ගෙන තිබේ. ඒ අතරින් පිරිසකට දඬුවම් පමුණුවා හමාර ය. ඒ අතර හමුදා සෙබළු ද සිටිති.
අවසානයේදී දේශපාලන සිරකරුවන්ට අවශ්‍ය නිදහසයි. මෙයට විසඳුම් සෙවිය හැක්කේ සාකල්‍ය ප්‍රවේශයකින් පමණි. සිංහල ජාතිවාදීන් කියන පරිදි හමුදා අතින් කිසිදු වරදක් වී නැති බව හා වැරදි කළේ කොටින් පමණක් ය යන්න කිසිවකු පිළිගන්නේ නැත. එපරිද්දෙන් ම දෙමළ ජාතිවාදීන්ට අවශ්‍ය පරිදි හමුදා සම්බන්ධයෙන් පමණක් ජාත්‍යන්තර පරීක්ෂණයක් කරන්නටත්, සියලු දෙමළ දේශපාලන සිරකරුවන් පමණක් නිදහස් කරන්නටත් බැරි ය.
කළ හැකි වඩාත් ප්‍රායෝගික දෙය වන්නේ යුද වකවානුවේදී සිදු වූ යුද්ධය හා සම්බන්ධ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් පොදු සමාවක් පිරිනැමිය හැකි ය. යුද්ධය හා සම්බන්ධව සිදු වුණු අපරාධ සහ වෙනත් අරමුණු මත සිදුකරන ලද අපරාධ අතර වෙනස විග්‍ර‍හ කරගැනීම ද මෙහිදී අත්‍යවශ්‍ය ය. මේ සම්බන්ධයෙන් ජාතික හෙළ උරුමය විසින් ක්‍ර‍මවේදයක් යෝජනා කර තිබේ. ඒ අනුව, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍ර‍ධානත්වයෙන් පත් කරන ලද කමිටුවක් මගින් යුද සමයේ වූ අපරාධ යුදමය අභිමතාර්ථ සාධනයේදී ඇති වූ දේවල් ද, නැතිනම් පෞද්ගලික අභිමතාර්ථ සාධනයේදී වූ දේවල් ද යන්න වෙන් කර හඳුනාගනු ඇත. මෙය ද ඉතා සරල කාර්යයක් නොවේ. යුදමය අරමුණු මෙන් ම පෞද්ගලික අභිමතාර්ථ ද එකට මුසු වූ අපරාධ රැසක් සිදු වී තිබේ.
යුද්ධය අවසන් වී දශකයකට ආසන්න කාලයක් ගෙවී හමාර ය. මේ වන විටත් බොහෝ සාක්ෂි විනාශ වී අවසන් ය. යුද අපරාධ චෝදනාවන්ගෙන් අවසානයේදී ලංකාවට ඉතිරි වී තිබෙන්නේ ජාත්‍යන්තරයට අපට තරවටු කරන්නට යොදාගත හැකි කෙවිටක් පමණි.මේ තත්වය සිංහල ජාතික ව්‍යාපාරය විසින් යම් දුරකට තේරුම් ගෙන තිබෙන බව ජාතික හෙළ උරුමයේ ස්ථාවරයෙන් පෙනේ.1989 කැරැල්ල සම්බන්ධයෙන් විධිමත් අන්දමින් නොවුණත්, ප්‍රායෝගික භාවිතාව තුළින් මෙවැනි පොදු සමාවක් ප්‍ර‍කාශයට පත් විය.

යුද්ධය කියන්නේ ඉතා කටුක දෙයක්. ඒ ඉතිහාසෙ පැත්තකින් තියන්න කාලය ඇවිල්ලා – බැසිල් රාජපක්ෂ

යුද්ධය, යුද ජයග්‍රහණය හෝ යුද්ධයේ වීරක්‍රියා ආදිය ජනාධිපතිවරණයේ ප්‍රචාරක කටයුතුවලට යොදා ගැනීම තහනම් බැවින් එසේ නොකරන ලෙස දේශපාලන පක්ෂවලට දැනුම් දී ඇතැයි මැතිවරණ කොමිෂමේ සභාපති මහින්ද දේශප්‍රිය පැවසී ය. .
Translations by Creative Content Consultants
යුද ජයග්‍රහණය එක පක්ෂයක හෝ එක කණ්ඩායමකට හෝ අයත් එකක් නොවන අතර එය සමස්ත රටේ පුරවැසියන්ට අයත් බව ඔහු පවසයි.
මේ ගැන ඉතා වැදගත් ප්‍රකාශයක් ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ නිර්මාතෘ බැසිල් රාජපක්ෂ ඔක්තෝබර් 20දා ලංකාදීප පුවත්පත සමග පැවැත්වූ සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී පවසා තිබිණි.
“හමුදා පොලිසිය වගේ ම රටේ සාමාන්‍ය ජනතාව දක්වා සියලුම දෙනාට ඒ යුද ජයග්‍රහණයේ ගෞරවය හිමි විය යුතුයි. ජනතාව මොන තරම් කැපකිරීම් කළා ද? ඒ ගෞරවය ඒ සියලු දෙනාම වගේ ම නායකත්වය දුන් සියලු දෙනාට ම හිමි විය යුතුයි.”
සම්මුඛ සාකච්ඡාව මෙහෙයවන ප්‍රසන්න සංජීව තෙන්නකෝන් මෙසේ අසයි: එහෙම නම් ෆොන්සේකාව හිරේ දැම්මේ ඇයි කියලා යූඇන්පිය අහනවා.
බැසිල් රාජපක්ෂගේ පිළිතුර මෙසේ ය: “ඒක ම තමයි අපට අහන්න තියෙන්නේ. ඒගොල්ලන් කියන්නේ රණවිරුවෙක් නිසා ඔහුට නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්න බැහැ කියලයි. මේ ආණ්ඩුව යටතේ රණවිරුවන් සියගානක් හිරේ දැම්මේ. එහෙම කළේ ඒ පදනමින් ද? මෙතැනදි අපි බොහොම පැහැදිලිව කියන්න ඕනෑ. විවිධ ප්‍රශ්න ඇතිවෙන්න ඇති. යුද්ධය කියන්නේ ඉතා කටුක දෙයක්නේ. මේ ඉතිහාසෙ පැත්තකින් තියන්න කාලය ඇවිල්ලා කියලයි මම හිතන්නේ.”
බැසිල් රාජපක්ෂ මෙසේ පැවසුව ද ඔහු අයත් වන ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ දේශපාලන බලවේගයෙහි සිංහල ජාතිවාදී කුඩා පක්ෂ වැඩි බරක් තබා තිබෙන්නේ යුද ජයග්‍රහණය හා ඒ ඔස්සේ ඔද වැඩිය හැකි මහ ජාතිවාදයට බව පෙනේ.
ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණට සිංහල ජනයා අතර බහුතර ඡන්ද ලබාගැනීමේ හැකියාව තිබුණ ද, සුළු ජාතික ඡන්ද නොමැතිව ජනාධිපතිවරණය ජයගැනීමේ දුෂ්කරතාව නිසා එම පක්ෂයේ නායකයන් සුළු ජාතික ඡන්ද දිනාගැනීමේ මූලෝපායන් කෙරෙහි අවධානය යොමු කර තිබේ

හිස්බුල්ලා පොහොට්ටුවට ඡන්දෙ දෙන්න කීම ඔවුන්ට ප්‍රශ්නයක් වුණේ ඇයි?

ජනාධිපතිවරණයේ විශේෂ ලක්ෂණයක් වන්නේ දෙමළ, මුස්ලිම් විරෝධය සමග දෙමළ, මුස්ලිම් ඡන්ද ලබාගැනීමේ උත්සාහයත් එකට ම පැවතීමයි.
එහි අපූරු තත්වයක් වන්නේ, අනෙක් පාර්ශ්වයට දෙමළ, මුස්ලිම් ඡන්ද ලැබේ නම්, එම පාර්ශ්වයට රට පාවා දෙන බව කියන ගමන් ම එම ඡන්ද තමන් වෙත ලබාගැනීමට උපරිම උත්සාහය දැරීමයි.
මෙවර ජනාධිපතිවරණයට ස්වාධීන අපේක්ෂකයකු ලෙස ඔටුවා ලකුණින් තරග කරන එම්.එල්.ඒ.එම්. හිස්බුල්ලාට සහයෝගය පිණිස බෙදාහැර තිබෙන පත්‍රිකාවක් දැඩි මතභේදයට ලක් වී තිබේ. එම පත්‍රිකාවේ හිස්බුල්ලා නැගෙනහිර ආණ්ඩුකාර පදවියට පත් කිරීමට ඔහුට ඡන්දය දෙන ලෙස මුස්ලිම් ජනතාවගෙන් ද, ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණට ඡන්දය දෙන ලෙස දෙමළ ජනතාවගෙන් ද ඉල්ලා සිටියි.
ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ මේ සම්බන්ධයෙන් කොයි තරම් කලබල වී ඇද්ද යත් ජනාධිපති අපේක්ෂක ගෝඨාභය රාජපක්ෂගේ මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ඩලස් අලහප්පෙරුම ඒ සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍ය නිවේදනයක් නිකුත් කිරීමට තරම් කලබල වී තිබේ.
හිස්බුල්ලාගේ සහයෝගය හේතුවෙන් තමන්ගේ සිංහල ඡන්ද පදනමට බලපෑමක් ඇති වනු ඇතැයි ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ කලබල වී ඇති බව පෙනේ. මීට පෙර සිලෝන් තව්හීද් ජමාත් සංවිධානයේ නායක අබ්දූල් රසාක් ගෝඨාභය රාජපක්ෂට සහාය දක්වන බවට කරන ලද ප්‍රකාශයක් නිසා ද ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ දැඩි කලබලයකට පත් විය. (ලිපිය වීඩියෝවෙන් පසු දිගටම කියවන්න)
හිස්බුල්ලා පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කළේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයෙන් වන බැවින් ඔහු ජනාධිපතිවරණය තරග කළත්, ඔහු ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ අපේක්ෂකයාට සහාය දැක්වීම සාමාන්‍ය තත්වයකි.
දූෂිත දේශපාලකයකු වන ඔහු 2010 සිට 2015 දක්වා දැරූ මන්ත්‍රී ධුරය අහෝසි කරන්නැයි නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව විසින් අගෝස්තු මාසයේදී කතානායකවරයා වෙත නිර්දේශ කරන ලදී. හේතුව වන්නේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස කටයුතු කරන අතර ඔහු මඩකලපුව කැම්පස් පෞද්ගලික සමාගම වෙනුවෙන් රජයේ ආයෝජන මණ්ඩලය සමග ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමයි. මෙය නීති විරෝධී ක්‍රියාවකි. මෙම විශ්වවිද්‍යාලය දැඩි ලෙස මතභේදයට ලක් වී තිබේ.
2015 මහ මැතිවරණයේදී පරාජය වූ හිස්බුල්ලා ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන විසින් ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවට පත් කරන ලදී. පසුව ඔහු නැගෙනහිර පළාත් ආණඩුකාරවරයා ලෙස ද පත් කරන ලදී.
හිස්බුල්ලා හා රිෂාඩ් බදිඋදීන් යන මුස්ලිම් දේශපාලනඥයන් පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය එල්ල කළ සහරාන්ගේ ත්‍රස්ත කල්ලිය සමග සම්බන්ධ බවට අවලාද නැගෙන මුත්, එවැනි සම්බන්ධයක් හෙළිදරව් වී නැත.
පහත දැක්වෙන ඡායාරූපයේ හිස්බුල්ලාත්, ඩලස් අලහප්පෙරුමත් යන දෙදෙනාම සිටිති.


අනුරගේ සටන වැඩසටහන ගැන අදහසක්

අනුරලා පොඩි බෙලි කටුවක සීරුවෙන් හැදෙන මුතු

අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ

ජාතික ජන බලවේගයේ ජනාධිපති අපේක්ෂක අනුර කුමාර දිසානායක ඉතා දක්ෂ සන්නිවේදකයකු බවට විවාදයක් නැහැ. ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකෙන් එකකින් ඉදිරිපත් වුණා නම් ඔහු ඉතා පහසුවෙන් ජනාධිපතිවරණය ජයග්‍රහණය කරන්නට ඉඩ තිබෙනවා.
Translations by Creative Content Consultants
හැබැයි, මෛත්‍රීපාල සිරිසේනත් අති දක්ෂ සන්නිවේදකයෙක්. කතාවක් පවත්වන විට ටෙලිප්‍රොම්ප්ටර් නැතුව රේඩියෝ නිවේදකයකුට වඩා හොඳින් එම කාර්යය කරන්නට ඔහුට පුළුවන්. හැබැයි මෙලෝ විචාරාත්මක, ප්‍රගතිශීලී දැක්මක් ඇතිබවක් පෙනෙන්නෙ නැහැ.
අනුර වෙනස් වෙන්නෙ එතැනදීයි. ඔහුට දැක්මක් තිබෙනවා. හැබැයි අනුරගේ ගැටලුවත් ඒ දැක්ම ම තමයි. ඒක පුළුල් කරගන්නට අමාරු වෙන්නේ ඔහු නායකත්වය දෙන බලවේගය නිසා. දැන් හැබැයි ඒ බලවේගය පුළුල් වෙමින් තිබෙනවා. දැක්මත් පුළුල් වේවි අනාගතයේදි.
අනුරගේ සටන වැඩසටහනේ අගහරියෙදි ඔහු තමන් පසුපස සිටින මේ පුළුල් බලවේගය විවෘත කරනවා. ඒ බලවේගයට තමන්ගෙ පාලනයක් තුළ ලැබෙන බලය ගැන කතාකරනවා. පුළුල්බව පිළිබඳ මේ සාකච්ඡාව තව ඉදිරියට යා යුතුයි. සියල්ලන් ඇතුළත්කරගන්නාසුළුබව කියන්නේ පුළුල්බව ඉක්මවා ගිය තත්වයක්. ජවිපෙට තවම එතැනට එන්නට බැරි වෙලා තිබෙනවා.
ජවිපෙ හා ජාතික ජන බලවේගය මොන තරම් සැලසුම් හැදුවත් එය සන්නිවේදනය වෙන්නෙ ජවිපෙ වෙනුවෙන් අන්ධ භක්තිකයන් ලෙස කඩේ යන අවිචාරශීලී පිරිසක් අතින් වීම තමයි ජවිපෙට මේ වතාවෙත් පිම්මක් පනින්නට බැරිවුණොත් එයට හේතුව.
අනුරගේ සටන වැඩසටහන ගැන වුණත් භක්තිමත් වන්දනා ගාථා මිසක් විචාරාත්මක ප්‍රතිචාරයක් මේ බැතිමතුන් වෙතින් පළවෙනවා දැක්කෙ නැහැ. විවේචනයක් දැක්ක ගමන් පන්න පන්නා පහර දෙන අය තමයි වැඩිපුර ඉන්නවා පෙනෙන්නෙ.
සටන ගැන තවත් අදහසක් කියනවා නම්, අනුර දක්ෂ ලෙස දැනුම ඉදිරිපත් කරනවා. විශේෂයෙන් ම දක්ෂ ලෙස සංඛ්‍යාලේඛන ඉදිරිපත් කරනවා. එය සජිත්ට හෝ ගෝඨාභයට කිසි සේත් කළ නොහැකි දෙයක්. එහෙත්, ඒකෙන් හදන්නෙ මැජික් එකක්. ඔහු මිනිසුන් විස්මයට පත් කරනවා. අනුර මාරයි, අපි මොකුන්ද කියා හිතෙනවා. විජේවීර සම්බන්ධයෙනුත් ගොඩනැගුනෙ මේ කැරිෂ්මාව ම තමයි. හැබැයි, මං ඒක මැජික් එකක් ය කියලායි කියන්නෙ. සංදර්ශනයෙන් පිටතදී මැජික්කාරයන්ට වෙන දේම තමයි අනුරටත් ජනාධිපතිවරණෙදි බොහෝ විට වෙන්නෙ.
මේ මැජික් එක යථාර්ථය බවට පත්කරන්නට නම්, දැනුමට හා විග්‍රහයට අමතරව, ප්‍රශ්නය විසඳීම සඳහා ප්‍රායෝගික ප්‍රතිපත්ති ඉදිරිපත් විය යුතුයි. ජවිපෙ ගැටලුව තියෙන්නෙ එතන. ජවිපෙ ප්‍රතිපත්තිවල මැජික් එකක් නැහැ. ඒවා අනෙකුත් පක්ෂත් දන්නවා. ක්‍රියාත්මකත් කරන්නට මූලික පියවර තබා තිබෙනවා. උදාහරණයක් විදියට ලංකාවෙ කවුරුත් දන්නවා පහේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගය අහෝසි කළ යුතු බව. ඒත්, ඒක කරන්නට නම් ජනප්‍රිය පාසල් තරගය නැති කළ යුතුයි. සෑම ආණ්ඩුවක් ම මේ ප්‍රශ්නයට විසඳුම් උත්සාහ කර තිබෙනවා. මහින්දෝදය, ළඟම පාසල හොඳම පාසල වැනි ඒවා හොඳ ප්‍රයත්නයන්. හැබැයි, මහජන ආකල්ප තලය ආමන්ත්‍රණය නොකර යටිතල පහසුකම් කොච්චර සංවර්ධනය කළත් ප්‍රශ්නය විසඳෙන්නෙ නැහැ.
නිදසුනක් විදියට, පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් ඕනැ කෙනෙකුට කියන්නට පුළුවන් සෑම සිසුවෙකුට ම රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය තුළ ඉඩ සලස්වනවා ය කියලා. ඒත්, මේක ප්‍රායෝගික කරන්නට මේ රාජ්‍ය ක්‍රමයට හෝ මෙය වෙනස් කර වෙන රාජ්‍ය ක්‍රමයක් හැදුවත් ලෙහෙසියෙන් බැහැ. උදාහරණයක් ලෙස, උසස් පෙළ සමත් වන සියලු සිසුන් බඳවාගැනීම සඳහා අවුරුදු සීයක් විතර කාලයක් තිස්සෙ ගොඩනැගුණු අද තියෙන විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය එක පාරට පස්ගුණයකින් වැඩිකරන්නට මොන සක්කරයටවත් බැහැ. මේවා ප්‍රායෝගික නැහැ.
මෙතෙක් තිබුණු සෑම ආණ්ඩුවක් ම අසාර්ථකයි, අපට විතරයි මේක කරන්නට පුළුවන් කියලා කියන කියමනෙන් ම අනුරලා පෙන්නන්නෙ තමන්ගෙ නොහැකියාව. මෙතෙක් පාලකයන් අසාර්ථකයි කියන එක ප්‍රතිශතයක් ලෙස මිස නිරපේක්ෂව කියන්නට බැහැ. දූෂණය තිබුණත්, නාස්තිය රජ කළත්, අපේ රට මේ වන විට ඉහළ මැදි මට්ටමේ ආදායම් සහිත රටක් බවට පත් වෙමින් තිබෙනවා. ඒ සංවර්ධන දර්ශකවල නිශේධාත්මක පැතිකඩ ම තමයි අනුර ඉදිරිපත් කරන සංඛ්‍යාලේඛනත්. නිදසුනක් ලෙස, ජවිපෙ අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තියේ සඳහන් වෙනවා 1 ශ්‍රේණියෙන් පාසල්වලට ඇතුළත් වන්නේ දරුවන්ගෙන් 97%ක් පමණයි කියලා. මේක ම මීට අවුරුදු 50කට පෙර තත්වය එක්ක සන්සන්දනය කරලා දැන් 97%ක් ඇතුළත් වෙනවා ය කියලා ආඩම්බරෙන් කියන්නත් පුළුවන්. මේක 100%ක් බවට පත් කරන්නට නම් කළ යුතුව තිබෙන්නේ විශේෂ අධ්‍යාපනය සංවර්ධනය කරන එක. හේතුව, මේ 3% අතර විශේෂ අවශ්‍යතා ඇති දරුවන් අතිවිශාල ප්‍රමාණයක් සිටිනවා. ජවිපෙ අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තියේ විශේෂ අවශ්‍යතා ඇති දරුවන් ගැන කිසිම සඳහනක් නැහැ. ජවිපෙ අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තිය හදන්න එකතු වුණ විද්වතුන් මේකට වගකිව යුතුයි.
හැබැයි, මතක තබාගන්න, මේ කරුණු රජයේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තිවලදි අවධානයට ලක්වෙනවා. ඔවුන් විසඳුම් සොයනවා. රජය හා මෙතෙක් සමාජ, දේශපාලන ඉතිහාසය සුළුවෙන් ගන්න එපා. එහි වටිනාකම් රැසක් තිබෙනවා. ඒවා ඉදිරියට ගෙන යාම මිස මකා අලුතෙන් ලිවීම කළ නොහැක්කක්.
ග්‍රාමීය දිළිඳුකම නැතිකිරීමට ජාතික ජන බලවේගයේ සැලැස්ම පැහැදිලි කරමින් ජනාධිපති අපේක්ෂක අනුර දිසානායක සටන වැඩසටහනේදී පැවසූ කරුණුවල හරය වූයේ නවීන තාක්ෂණයෙන් සුළු ගොවිතැන සිදුකිරීමයි. එතැනදී මහා පරිමාණ ගොවිතැන පිළිබඳ නිශේධාත්මක දැක්මක් දක්නට ලැබුණා. මෙහි එතරම් අලුත්බවක් නැහැ. බුද්ධිමත් ගොවීන් දැනටමත් හැකි තරම් දුරට නවීන තාක්ෂණය යොදාගනිමින් ගොවිතැන් කරනවා. ගොවීන්ට මේ රට බොහෝ දේ දී තිබෙනවා. සැබෑ ගොවීන්ට තවත් උදව් අවශ්‍යයි. හැබැයි ගොවීන් ලෙස තමන් හඳුන්වාගන්නා දිළින්දන්ගේ ජීවිත එයින් ගොඩගන්නට බැහැ.
අනුර කතා කළ පසු අස්වනු කළමනාකරණය වැනි කාරණා සම්බන්ධයෙන් දැනටමත් රජය අවධානය යොමු කර තිබෙනවා. කෘෂි ශීතාගාර සංකීර්ණයක් දඹුල්ල ආර්ථික මධ්‍යස්ථානය අසල ඉදිකිරීම රජය පසුගිය මාර්තුවේදී පටන් ගත්තා.
ගොවීන් ඉන්නේ දේශපාලන පක්ෂවලට වඩා ඉදිරියෙන්. ගොවීන් විසඳුම් සොයා යැපුම් හා සුළු ගොවිතැනෙන් ඉවත් වී වෙනත් රැකියා සොයා යනවා. ග්‍රාමීය ආර්ථිකය දියුණු කරන්නට පුළුවන් ලොකු විභවයක් සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ කර්මාන්තවල තිබෙනවා.
වර්තමානයේදී ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණයක් කියන්නේ තවදුරටත් රජයේ ඉඩම් ගොවීන්ට දීම නෙමෙයි. තිබෙන ඉඩම්වල අයිතිය පිළිබඳ ගැටලුව විසඳිය යුතුයි. එක්සත් ජනපදයේ මිලෙනියම් චැලෙන්ජ් කෝපරේෂන් වැඩසටහන යටතේ යෝජනා වුණේ ඒකයි. මේ සම්බන්ධ ගතානුගතික දැක්ම වන්නේ දිළිඳුකම නිසා ගොවියා ඉඩම් විකුණාදැමීමට පෙළඹීමට ඉඩ තිබෙන නිසා ඉඩම් හිමිකම ගොවියාට ලබා නොදිය යුතු බවයි. ජවිපෙ මේ ගැන දරණ අදහස මේ වැඩසටහනෙන් පැහැදිලි වුණේ නැහැ. ඉඩම් නැතුව සැබෑ ගොවීන්ට වගා කරන්නට බැහැ. පුංචි පුංචි ලියදි, ඕවිටි හිමියන් කරන ගොවිතැනේ ඵලදායිතාව අවමයි.
ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණයකින් තොරව භූමිය ඵලදායී ලෙස භාවිතා කරන්නට බැහැ. කෘෂිකර්මාන්තයේ පරිවර්තනයක් ඇති කරන්නට බැහැ. මහා පරිමාණ වානිජ කෘෂි කර්මාන්තය කෙසේ වෙතත්, මධ්‍ය පරිමාණ හා සුළු පරිමාණ කෘෂි ව්‍යවසායකත්වයක් නැතුව කෘෂිකර්මාන්තය සංවර්ධනය කරන්නට පුළුවන් ද? ජවිපෙ මේ ගැන දරන අදහස් පැහැදිලි නැහැ.
ප්‍රායෝගික විසඳුම් සොයන්නට වෙන්නෙ මේ තිබෙන රාජ්‍ය පද්ධතියත් එක්කයි. අනුර පොහොර ප්‍රශ්නය ගැන කතා කරනවා. අනෙක් දෙන්නා ආනයනික පොහොර නිකම් හෝ අඩු මිළට දෙන්නට කතා කරද්දි අනුර එප්පාවල පොස්පේට් ගැන කතා කරනවා. එප්පාවල රොක් පොස්පේට් පොහොර ලෙස භාවිතා කරන්නට නම්, ඒවා සල්ෆියුරික් සමග ප්‍රතික්‍රියා කරවා විකසනය කර සිංගල් සුපර් පොස්පේට් සෑදිය යුතුයි. කාලාන්තරයක් ම එප්පාවල පොහොර සමාගමේ සභාපතිව සිටියේ පොස්පේට් නිධිය රැකගැනීමට සටන් කළ මහමාන්කඩවල පියරතන හිමියි. රජයට රටේ පොහොර ප්‍රශ්නය විසඳන්නට බැරි වීම ව්‍යූහාත්මක ප්‍රශ්නයක්. ආයෝජන නැතිකම, දූෂණය, නාස්තිය පවා ව්‍යූහාත්මක ප්‍රශ්න. ජවිපෙ මේ ප්‍රශ්න ගැඹුරින් ග්‍රහණය කරගත යුතුයි. මතුපිටින් අතගාලා, රාජ්‍ය නිලධාරීන්, රජයේ සේවකයන්, මහජනතාව හා දිළින්දන් හුරතල් කරලා රට වෙනස් කරන්නට බැහැ.
නොකිව්වාට, ජනතාව හුරතල් කරලා මේක කරන්නට බැරි බව තමයි ගෝඨාභයගෙ ආගමනය තුළ තියෙන්නෙ. ජවිපෙ තවමත් ජනතාව හුරතල් කරන එක ද කරන්නෙ?
අනුරලා ඇත්ත දන්නවා. ඒත්, තමන්ගෙ පසුගාමී අනුගාමිකයන්ට බයයි. ඒ නිසා ප්‍රශ්නවලට යථාර්ථවාදී විසඳුම් යෝජනා කරන්නට බයයි. ව්‍යවසායකයන්ට, ලාභයට, වෙළඳපොළට තියෙන හුඹස් බිය නිසා ජවිපෙ හැමදාමත් බෙලිකටුවල හිරවෙනවා. අනුරලා පොඩි බෙලි කටුවක සීරුවෙන් හැදෙන මුතු විතරක් නොවිය යුතුයි. මුතුවලට පුළුවන් ආභරණ වෙන්න විතරයි.
ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකට තියෙන විභවය මොකක්ද කියන එක ජාතික ජන බලවේගයත්, ජවිපෙත්, අනුරත් තේරුම් ගත යුතුයි. ඒවා තිබෙන්නේ පවත්නා ක්‍රමය තුළ ඔවුන් ස්ථානගත වන ආකාරය හේතුවෙනුයි. ඒ නිසා පාලනය සඳහා අවශ්‍ය සම්පත් හා දැනුම ඒකරාශී කරගැනීමේ හැකියාව ඔවුන් අමුතුවෙන් ප්‍රදර්ශනය කරන්නට ඕනැ නැහැ. රාජ්‍යය ඔවුන්ට අනුගතයි. එය පාලනය කරන ස්නායු ටික අල්ලා ගැනීම ප්‍රධාන ධාරාවේ පක්ෂ පහසුවෙන් කරනවා. කොච්චර මොනවා කිව්වත් ජනතාව අතර විශ්වාසය තිබෙනවා ඔවුන්ගේ හැකියාවන් ගැන. දූෂණය ගැන ජනතාව එතරම් සංවේදී නැහැ. මොකද, ජනතාව කියන්නෙත් දූෂිත බලවේගයක්.
මේ සටහනේ අරමුණ ජවිපෙ විනාශ කිරීම නෙමෙයි. මේ ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු අප වුණත් ජවිපෙට උදව් කරන්නට හෝ ජවිපෙ ඒකට කැමති නැතිනම් ඡන්දය දෙන්නට හෝ ඉඩ තිබෙනවා. ඒත්, අපි කවදාවත් ජවිපෙ බැතිමතුන් වෙන්නෙ නැහැ. ජවිපෙට වෙනස් වෙන්නට පුළුවන් සාධනීය විවේචන සාධනීය විදියට භාරගන්නට කැමති නම් විතරයි.

ජාතිවාදී කටකතා බලකාය ආයෙත් වැඩ

මිනිසුන් ඡන්දය දෙන ආකාරයට බලපෑමේ අරමුණින් ආරක්ෂාව නැති බව හා භීෂණයක් ඇති බව පෙන්වීමේ කුමන්ත්‍රණකාරී වැඩපිළිවෙලක් ජාතිවාදී අන්තවාදීන් විසින් දියත් කර තිබෙන බව අපි වගකීමෙන් යුතුව ප්‍රකාශ කරන්නෙමු. එය දැනට ව්‍යාජ සිදුවීම් නිර්මාණය කිරීම වුව ද නුදුරු අනාගතයේදී ම එය යම් යම් සිදුවීම් දක්වා වර්ධනය වීමේ ඉඩක් තිබේ.
Translations by Creative Content Consultants
ඒ අනුව, ව්‍යාජ සිදුවීම් මවාපාමින් කටකතා පතුරුවනු ලබන අතර, ඉන් අනතුරුව ජාතිවාදීන්ගේ අනුග්‍රහය ලබන නායකයන් මෙම සිද්ධි හා කටකතා පාදක කරගනිමින් රටේ ආරක්ෂාව නැති බවට වේදිකාවලදී හඬ තලනු අසන්නට ලැබේ. රටේ ආරක්ෂාව තහවුරු කිරීම සඳහා දැඩි පාලකයකු අවශ්‍ය බව අවධාරණය කිරීම මේ පසුපස තිබෙන දේශපාලනික අරමුණයි.
කොළඹ ස්ථාන දෙකක සහ ගම්පහ ප්‍රදේශයේ බෝම්බ ඇති බවට කෙරුණ ප්‍රචාරය සම්පුර්ණ අසත්‍ය තොරතුරු මත පදනම් වූ කටකතා බව පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක පොලිස් අධිකාරී රුවන් ගුණසේකර පවසයි.
කොළඹ ප්‍රසිද්ධ පිරිමි පාසලක බෝම්බ පිපිරීමක් සිදු වි ඇති බවටත් කරන ලද ප්‍රචාරයට අනුව විවිධ මාධ්‍ය වලින් පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයාගෙන්ද ඒ ගැන විමසන ලද බව පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා පවසයි.
ඊට අමතරව උතුරේ කිලිනොච්චි ප්‍රදේශයේ වත්තක වළ දමා තිබි සොයා ගන්නා ලද ක්ලේමෝ වර්ගයේ බෝම්බ දෙකද මිට වසර දහයකට පමණ පෙර යුද්ධය පැවැති කාලයේදී වළ දමා තිබු පරණ බෝම්බ ලෙස හඳුනාගෙන ඇති බව ද ඔහු පවසයි. එම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් අත් අඩංගුවට ගන්නා ලද සැකකරු එම කාලයේදි කොටි සාමාජිකයකුව සිට ඇති අතර මෙම බෝම්බ ඔවුන් එම කාලයේදී එසේ වළ දැමූ ඒවා බව ඔහු හෙළිදරව් කර තිබේ.
2010 වසරේදී මොරටුව රාවතාවත්ත ප්‍ර දේශයේ හිටපු හමුදා සාමාජිකයකු විසින් වළ දමන ලද අත් බෝම්බ තුනක් දින කිහිපයකට පෙර හමු විය. මොරටුව රාවතාවත්තේ බෝම්බ පිපිරීමක් සිදුවි ඇති බවට පැතිරී ගිය කටකතාවේ පසුබිම එය බව පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා පැවසී ය.
කිලිනොච්චි ප්‍රදේශයේදී වළදමා තිබි සොයා ගන්නා ලද බෝම්බ සම්බන්ධයෙන් ද විවිධ කටකතා පතුරවමින් ජාතික ආරක්ෂාවට බාධාවන ආකාරයේ තර්ජන ඇති බවට ව්‍යාජ තොරතුරු පතුරවන බවත් පවසන මාධ්‍ය ප්‍රකාශක වරයා සහ යුද්ධ හමුදාව කියා සිටින්නේ උතුරේ ජාතික ආරක්ෂාවට බාධාවන ආකාරයේ කිසිදු දෙයක් මේ වන විට සිදුවෙමින් පවතින්නේ නැති බව ආරක්ෂක බුද්ධි තොරතුරුවලින් ජාතික ආරක්ෂාව තහවුරු වි ඇති බවයි.
ඊයේ පෙරවරුවේ මට්ටක්කුලිය ප්‍රදේශයේ වාහනයක බෝම්බයක් ඇති බවට පැතුරුන කටකතාවලට හේතු වි ඇත්තේ කැඩුණු වාහනයක් මහමග දමා ගොස් තිබීමේ සිද්ධියක් පදනම් කරගෙන බව ද පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා පැවසී ය. ඉදිරියේදී යම් ස්ථානයක හිමිකරුවකු නොමැති වාහනයක් දමා ගොස් තිබි හසු වුවහොත් විශේෂ කාර්ය බලකාය ගෙන්වා එම වාහනය කෑලි වලට වෙන් කර පරීක්ෂාවට ලක් කරන බවත්, එයින්ව වාහනයට සිදුවන අලාභය හිමිකරුට සිදු වන බවත් පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශකවරයා පැවසී ය.
කටකතා පතුරුවමින් මහජනතාව කලබලයට පත් කරවන හා ජාතික ආරක්ෂාවට බාධා වන ආකාරයේ විවිධ අසත්‍ය තොරතුරු පතුරවන පිරිස් සම්බන්ධයෙන් නීතිය තදින්ම ක්‍රියාත්මක කිරීමට පියවර ගෙන ඇති බව පොලිසිය පවසයි.

යාපනය ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපළ අද විවෘත වේ

රු. මිලියන 2,250ක වියදමින් සංවර්ධනය කරන ලද ශ්‍රී ලංකාවේ තුන්වන ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපළ වන යාපනය ගුවන් තොටුපළට අද දින චෙන්නායි සිට පළමු ගුවන් යානය පැමිණෙයි. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ හා ගමනාගමන ඉතිහාසයේ අලුත් නැම්මක් ඇති කරන සංවර්ධනයක් වනු නිසැක බව අපේ අදහසයි.
Translations by Creative Content Consultants
ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරේ වැසියන්ට විදේශගත වීම සඳහා කොළඹට පැමිණීමේ අවශ්‍යතාව මේ සමග නැති වී යනු ඇත. එමගින් විශාල කාලයක් මෙන් ම මුදලක් ද ඉතිරි කරගැනීමට හැකි ය. පලාලි සිට ඉන්දියාවේ ත්‍රිවේන්ද්‍රම්, චෙන්නයි, බැංගලෝර් වැනි ගුවන් තොටුපලවලට ඉතා කෙටි කාලයක් තුළ පියාසර කිරීමේ හැකියාව තිබේ.
පලාලි ශ්‍රී ලංකාවේ තුන්වන ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපල වන අතර මත්තල වැනි සුදු අලියෙකු නොවන බව සහතික ය. එයට හේතුව වන්නේ උතුරු පළාත මේ වන විටත්, විදේශගත දෙමළ ප්‍රජාවක් සමග සම්බන්ධ, නිතර විදේශගත වන දෙමළ මධ්‍යම පන්තියකින් සමන්විත ප්‍රදේශයක් වීමයි. මත්තල අසාර්ථක වීමට ප්‍රධාන හේතුව වූයේ, හම්බන්තොට වරාය ආශ්‍රිතව ආයෝජන නිර්මාණය කරගෙන කර්මාන්ත සංවර්ධනයක් සිදුකිරීමට රජයන් අසමත් වීමයි.
යාපනය ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපළ අතීතයේදී පලාලි ගුවන් තොටුපළ ලෙස හැඳින්වුණ අතර වැඩිපුර භාවිතා වුණේ මිලිටරි කටයුතු සඳහා ය. මෙම ගුවන් තොටුපළෙහි කිලෝමීටර් 1.5ක ධාවන පථය හා මගී පර්යන්ත මෑතදී සංවර්ධනය කරන ලදී. ජාත්‍යන්තර ගුවන් ගමන්කේත අනුව යාපනය ගුවන් තොටුපළ හැඳින්වෙන්නේ JAF ලෙසයි.
මේ වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ මඩකලපුව ගුවන් තොටුපළ ද ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපළක් ලෙස සංවර්ධනය වෙමින් තිබේ. ඒ අනුව, ශ්‍රි ලංකාවේ ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපළ සංඛ්‍යාව පහක් වනු ඇත. ඒවා නම්, කොළඹ (කටුනායක), හම්බන්තොට (මත්තල) යාපනය (පලාලි), මඩකලපුව සහ කොළඹ (රත්මලාන) වේ.